دوران کودکی و نوجوانی ما و باز هم معلم پرورشی های دوست داشتنی .

نمی دانم چه شده که باز به یاد دوران کودکی افتادم، شاید چون امروز روز روانکاوی من بود.

یادم هست که در دوران راهنمایی ( اول راهنمایی ) در پایگاه دهم شکاری چابهار، معلم پرورشی داشتیم که خیلی آدم خوبی بود. ( متاسفانه نامش یادم نیست ... ) در کنار ناظم و معلم عربی و تاریخ و ریاضی و اینها که خوب همه ی بچه ها را با کتک پرورش می دادند ! یادم هست که معلم پرورشی که درس قرآن و دینی با او بود، یکی از بهترین ها بود ...اصولا همیشه نمرات پرورشی و دینی و قرآن من بالاترین نمره ها بود ( قرآن را معمولا من بیست می گرفتم )
سر درس همان معلم پرورشی بود که به ما گفت : « بچه ها ...دفترچه ای درست کنید و برایش نامی انتخاب کنید ... » که من نام " دیار خلوت عاشقان " را برایش برگزیدم ...( چقدر عجیب است که سالیان سال بعد، کارم میشود جمع آوری و خدمت به همان عاشقانی که دیارشان به نظرم همیشه خلوت بود و اصولا فکر می کنم خلوت است که انسان را به جاهای خوب می رساند .)
روزی از روزها، یکی ازبچه ها داشت پاک کن ما را بُر می زد، بعد که بهش گفتم : «پاک کن را بده ! ...»نصفش کرد و گفت :« پاک کن تو بزرگ است ! نصفش واسه من ! » آمدم که آماده ی آب دولیاچاگی شوم ! که ....معلم پرورشی ما که قد بلند و موهای جوگندمی داشت و همیشه هم از همه ی معلم های مدرسه خوش تیپ تر و خوش لباس تر و تر تمیزتر بود به من گفت : « سلیمانی ! ...بخشش کار مردان بزرگ است ! »
واقعا تاثیر گذار بود ... آن جمله چنان به جان من نشست که در تمام عمر تا امروز ، هر وقت خواسته ام آب دولیاچاگی به کسی بزنم ! ناگهان تصویر ثابت می شود ( من در هوا در حال زدن حرکت آب دولیاچاگی می مانم ! )، فلش بک می خورد به دوران راهنمایی ( شهید خضرایی ) و بعد معلم پرورشی همان جمله را در گوشم می گوید ...
این روزها که روانشناسی می خوانم به این فکر می کنم که گویا آن معلم پرورشی، ذاتا یک روانشناس زبده در امور آموزشی بود ...امیدوارم این روزها هم بچه ها از این معلم پرورشی ها داشته باشند ...

معلم پرورشی دیگری که خیلی دوستش داشتیم و بعد ها شنیدیم که دفتر طلاق و ازدواجی هم زده است. مردی عزیز بود به نام آقای " صفری " عربی و بینش اسلامی و اینها هم درس می داد. در هنرستان رسالت معلم ما بود . فکر میکنم حدود سال 77 بود.
یادم هست که سفر زیارتی به قم برایمان مهیا کردو اتفاقا برای اولین بار هم بود که داشتم به قم وزیارت حرم می رفتم .
در راه رفتن به شهر قم، در اتوبوس یادم هست که آقای صفری همه ی بچه ها راجمع کرده بود و اتفاقا چند تا بچه رپ خفن هم در بین ما بود ! ...( آن زمانها اینگونه لباس پوشیدن کار خوبی نبود ...)بعد شروع کرد به افشاگری و باز کردن پرونده ی خواننده های متال باز آمریکایی، چنان آنها را می شناخت ( آن روزها اینترنت هنوز نیامده بود ! ) که ما در کف مانده بودیم ! یادم هست که دوستی داشتیم به اسم سیامک که عجیب موزیک باز و فاز متال داشت ...( شایان ذکر است در اینجا منظور خواننده هایی در سبک موسیقی متال هستند که رفتارهایی در زمان اجرای موسیقی شان انجام می دهند که اینجا بچه نشسته است و نمی توان تعریف کرد !...) آقای صفری چنان آن موسیقی ها و اهداف و رفتارهای بی تربیتی شان ! را تعریف می کرد که ما کلا هر چی سفر و جاده بود را فراموش کرده بودیم ! سیامک که کلا گرخیده بود !
اتفاقا گاهی می رفتیم پیش آقای صفری و در مورد شرایط سیاسی آن زمان هم می پرسیدیم و چقدر برایمان جالب و زیبا مسائل را باز می کرد ( قدیم ها همه چیز فرق داشت ! )

معلم قرآن و دینی داشتیم به اسم آقای شجاعی ( که سالها بعد اتفاقی دیدمش، وقتی موتور ماشینش روشن نمیشد وردیفش کردیم ;) )که خیلی کارش را بلد بود واتفاقا هنرمند و خطاط هم بود ...زمانهایی که خط می نوشت، چنان در مراقبه فرو می رفت که یکی از کارهای بچه ها این بود که در اتاق پرورشی مدرسه جمع شوند و پارچه نویسی او را تماشا کنند.
اینکه چرا اینها را نوشتم، یک دلیلش باز می گردد به اینکه بدانیم بحث پرورش چقدر مهم است.
پرورش یعنی شما نهالی را بکاری و بعد از آن مراقبت کنی و البته به آن نهال اکسیژن کافی هم برسانی و بعد به عنوان انسان به او آگاهی بدهی که برخی خوراک ها به چه دلایلی منطقی ، خوراک خوبی نیستند ، البته با تدبیر و علاقه و محبت ...نه با تکه پرانی و حرف ها ورفتارهای نا صحیح ...
امیدوارم نسل امروز ما هم دچار معلم پرورشی های خوبی باشد ...
یادم آمد که سالها بعد که جذب دکتر شیری شدم و کلاسهای ایشان را شرکت کردم، بعدها فهمیدم که روزگاری دکتر هم معلم پرورشی وعربی مدارس بوده اند !
قدر معلم پرورشی های کاردرست را بیشتر بدانیم ... ( این هم یک پیام اخلاقی تابلو ! )

+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۶/۰۵/۳۰ساعت 22:23 توسط شاهین سلیمانی |